“What a wonderful world”

In navolging van Engeland, waar jaarlijks een “Slimmer of the year” verkiezing wordt gehouden, organiseerde Cambridge Weight Plan Benelux op 18 juni 2010 voor de tweede keer de Nederlandse “Afslanker van het jaar” verkiezing. Er waren dit jaar 5 genomineerden in de categorie Afslanker van het jaar waaronder onze cliënte Marguérite en 5 genomineerden in de categorie Gewichtsbehouder van het jaar. Aan het einde van de feestelijke avond ging Marguérite uiteindelijk met de titel “Afslanker van het jaar 2010” naar huis!

marguerite

Hieronder volgt haar verhaal.

Geschreven door: Marguérite
Datum: 16-11-2010

“Waarom ben ik niet zoals alle anderen?” vroeg ik mijn moeder meerdere malen die daarop antwoordde dat ik net als ieder ander “uniek” was. Ik was zwaarder dan mijn leeftijdsgenootjes en langzamerhand begon het besef te groeien dat ik “anders” was…

Paarden waren mijn lust en mijn leven en dus mocht ik op mijn zevende rijlessen gaan nemen bij de manege om de hoek. Alle kinderen kregen leuke, kleine pony’s toegewezen maar ik kreeg de grootste uit de stal omdat ik toch wat “zwaarder” was dan de anderen. Voor de wedstrijden van het 8-tal dressuur werd ik niet opgesteld en ik wist zeker dat dat uitsluitend kwam doordat ik dik was. Iedereen kon natuurlijk ook veel beter paardrijden dan ik vanwege het feit dat zij veel slanker waren. Alles wat in mijn leven niet ging zoals ik dat zo graag zou willen, was te wijten aan mijn overgewicht…..

De oorlog was begonnen!

Een inwendige oorlog die in totaal 32 jaar zou gaan duren en met zelfhaat en depressies gepaard ging. Ik was onaantrekkelijk, lelijk, anders, en zou absoluut alleen achter blijven want er was uiteraard geen man op aarde die met mij door het leven zou willen gaan.

Op 12-jarige leeftijd begonnen de ingrijpende medische onderzoeken die tot mijn zestiende zouden duren. Diverse artsen, endocrinologen en diëtisten waren het echter niet met elkaar eens en kregen op een keer zelfs een heftig verschil van mening in mijn bijzijn. Ik had volgens de één veel eerder met een dieet moeten beginnen waar de ander het pertinent niet mee eens was. Een stofwisselingsstoornis bleek een lichamelijk oorzaak van mijn overgewicht alleen wist men niet “hoe” de problematiek aan te pakken. De communicatie tussen de diverse hormoon producerende organen bleek verstoort maar individueel functioneerde elk orgaan vrij redelijk.

Iedere medicus was een andere mening toegedaan wat varieerde tussen: “Je moet je lichaam accepteren want hier is gewoon niets aan doen”, “Als je 18 bent val je vanzelf af” tot “Wacht maar af totdat je zwanger bent dan stabiliseren je hormoonspiegels vanzelf”.

Er werd gestart met het voorschrijven van diëten & medicijnen en 2 keer per week stapte ik op de trein naar Groningen met een zakje ochtendurine om in het ziekenhuis bloed te laten afnemen. Dat bloed afnemen was niet echt een pretje omdat ik bij het 4e buisje nogal draaierig werd en moest gaan liggen. Mijn aders waren moeilijk te vinden en door het litteken weefsel van het vele prikken, konden alleen de meer ervaren verpleegkundigen op een vlotte manier de stroom op gang brengen.

Op mijn zestiende kon ik de onderzoeken en alle diëten, die niet het gewenste resultaat bleken te hebben, psychisch niet meer aan en belandde ik in een depressie. Mijn ouders haalden alles uit de kast om mij er weer boven op te helpen en duizenden guldens werden uitgegeven om een remedie te vinden die mij “slank & gelukkig” zou maken. Inmiddels woog ik ongeveer 133, vermeed elke spiegel, droeg maatje 58 en snapte niet hoe het mogelijk was dat mensen van het leven konden genieten.

Het vreemde van alles was dat ik mij niet eens bewust was van alle positieve dingen in mijn leven want alles werd in mijn hoofd overschaduwd door mijn overgewicht. Mijn gevoelens had ik zoveel mogelijk geparkeerd en ik beredeneerde alle dingen op een verstandelijke manier.
Natuurlijk was ik blij dat ik een goed stel hersens had, mijn studietijd glansrijk had doorlopen en een bloeiende carrière had. Ik werd gewaardeerd in mijn werk, kreeg complimentjes voor het feit dat ik zo zelfverzekerd overkwam, dat ik verbaal zo goed was en over zo’n sterke persoonlijkheid beschikte.

Als workaholic wist ik vrij lang de pijn en het enorme verdriet te onderdrukken en er voor weg te lopen. Ik was een ster in het overleven geworden totdat mijn vader overleed….Met hem overleed niet alleen de meest fantastische vader die een meisje haarzelf kan wensen maar ook mijn vertrouwen, mijn motivatie, mijn vangnet, mijn basis. Ik was volledig uit het lood geslagen, raakte wederom depressief en wilde liever niet meer leven. Op dit dieptepunt in het jaar 2000 vond mijn moeder de moed om mij een emotionele brief te sturen die mij op een heftige manier raakte. Om haar een plezier te doen, maakte ik een afspraak met een psycholoog in Amsterdam die mij in 8 sessies liet begrijpen waar ik mee bezig was. Pure zelfvernietiging!

In dezelfde periode kreeg ik te horen dat ik mij moest voorbereiden op het spuiten van insuline omdat mijn alvleesklier niet meer naar behoren functioneerde. Omdat mijn vertrouwen in de reguliere medische wetenschap echter behoorlijk was afgenomen, zocht ik contact met een praktijk voor orthomoleculaire geneeskunde en zette ik de eerste stappen op weg naar een gezonder, gelukkiger en slanker leven. Ik verloor 20 pakken suiker mét een werkende alvleesklier maar op de 113 bleef de weegschaal steken.

Een nieuwe periode met weliswaar meer inzicht maar nog niet het volle, diepe bewustzijn was aangebroken. Ik wist inmiddels dat er “wegen” waren…..

Wederom dook ik in het hectische bedrijfsleven en wist ik op zeer knappe wijze de enorme pijn onder de duim te houden. In 2003 vroeg een vriendin mij om mee te gaan naar een voorlichtingsavond voor de studie transpersoonlijke psychotherapie om te kijken of dat misschien iets voor haar was. ’s Avonds kwam ik zeer enthousiast thuis en was vastberaden: “ Dit was iets voor mij!” Een zeer aangrijpende reis van 4,5 jaar was begonnen en hoewel ik een briljant actrice was, moest ik met de billen bloot en kon ik mijzelf, mijn docenten en medestudenten niet meer voor de gek houden. Ik had een groot probleem dat vroeg om herkenning, erkenning en omarming!

Mijn docent Bert Jonkers nam na ongeveer 2 jaar een moker ter hand en ramde vol gas, en publique door mijn pantser van vet en zelfverachting heen door te zeggen dat ik veel te dik was en zelf verantwoordelijk moest gaan worden voor mijn eigen behoeftes. Hij was de eerste in mijn leven die mijn pijn werkelijk “zag” en het lef had om echt contact met mij en mijn pijn te maken.

Moeizame, ongelukkige relaties waren ook een deel van mijn leven geworden wat natuurlijk niet zo verwonderlijk was omdat ik mijn eigen lichaam verachtte en datgene wat ik mistte, volledig bij een ander zocht. Mijn partner kon mij niet gelukkig maken hoe zeer hij ook zijn best deed. Hij kon mijn leegte niet opvullen en mijn zelfbeeld veranderen. Ik moest zelf de verantwoordelijkheid nemen!

Mijn 2e relatie liep definitief ten einde en ik voelde op de één of ander manier dat ik een punt naderde waarop mijn leven zou veranderen. Ik kon het niet benoemen maar een soort positieve nervositeit voor iets leuks en spannends maakte zich van mij meester….Het zou slechts 3 maanden duren voordat ik op de stoep stond bij Carola, een vriendin uit Zoetermeer. Ik had haar een tijdje niet gezien en toen zij de deur opende was ik enorm blij verrast. Ze zag er stralend en super slank uit terwijl zij ook al een tijdje worstelde met wat teveel aan vetjes “Wat fantastisch! Hoe heb je dat gedaan?” vroeg ik haar. “Cambridge” vertelde Carola, “Maar ik vertel je er alles over tijdens ons etentje….”

Met knikkende knieën, angst voor een zoveelste tevergeefse poging, angst voor mislukking, falen, meer verdriet….. nam ik contact op met een consulente in Almere en deed mijn verhaal. In eerste instantie was ik niet eerlijk over mijn medische achtergrond omdat ik bang was dat men het dan met mij niet aandurfde maar uiteindelijk ben ik dan toch met de billen bloot gegaan. Tja, het was wel een dieet op eiwit basis en eiwitten waren volgens de regulieren medische wetenschap iets waar ik per definitie slecht op zou gaan reageren. Melkproducten waren sowieso al taboe en vlees raakte ik ook niet meer aan. 2,5 liter water per dag was de grootste uitdaging omdat er dagen waren dat ik nog geen liter vloeistof weg kon krijgen. Met een chronisch magnesium tekort was het een gok of dit dieet wel bij mij zou passen….6 april zou ik een paar dagen gaan testen en zodra ik het gevoel kreeg dat ik beroerd werd, moest ik direct weer normaal gaan eten en à la minute stoppen met het dieet. Iedereen wachtte met spanning op de grote dag….

Maandag 6 april nam ik ’s ochtends mijn eerste shake…. De eerste dag ging voorbij, de tweede, de derde en de vierde….en ik voelde mij geweldig, energiek en als een kind zo blij! Zou dit dan toch echt iets zijn wat zou kunnen werken? Ik durfde er niet aan te denken, zette mijn verstand op nul, mijn blik op oneindig en dronk tot mijn grote verbazing bijna zonder moeite 2,5 liter water op dag 1!

De eerste 5 weken waren “eng”… De angst voor mislukking was nog prominent aanwezig en de angst voor weer dik of zelfs nog dikker worden, gaven mij soms moeilijke momenten…Maar, opgeven? Nooit!!

De knop was omgedraaid! Tijdens de vakantie naar Portugal in juni nam ik de shakes mee naar het strand en genoot ik van het mooie weer, het strand, de warmte en de mensen zonder dat mijn gedachten werden beheerst door “eten”, slanke lichamen en het heersende modebeeld. Toen ik begon met het Cambridge dieet gaf de weegschaal thuis 113 en nu 79 aan! Nog 12 pakken suiker te gaan en dan rustig samen met mijn consulent, die een onbeschrijfelijke steun en toeverlaat is, werken aan de juist balans om gezond en ontspannen te kunnen eten en ten volle te kunnen blijven genieten van alles wat het leven biedt. Want het leven is “mooi”! Iets wat ik vroeger nooit heb kunnen en durven zeggen.

Mijn leven is voorgoed veranderd dankzij het Cambridge dieet…
Mijn wens om voor mijn 40ste slank te zijn, is uitgekomen….
63 pakken suiker lichter, een nieuw lijf, een nieuw leven…..
Elke dag geniet ik van het feit dat ik niets meer heb om aan te trekken….
Ringen vallen van mijn vingers, mijn riemen komen gaatjes te kort…..
Emotioneel van blijdschap, ontroerd door wat ik heb bereikt…..
Nooit meer “dik”, geen angst meer om dik te worden, geen angst meer om te falen….Ik heb mijzelf het grootste cadeau gegeven dat mogelijk is….
Ik heb mijzelf bevrijd uit de zwaarste gevangenis van levenslang….
Ik heb de verantwoordelijkheid genomen voor mijn eigen behoeftes…
Vrijheid….Ik heb de oorlog gewonnen!

“What a wonderful world” zong Louis Armstrong en “eindelijk” kan ik hem volmondig gelijk geven…..

© Marguérite Dobbinga – Almere oktober 2009

Marguerite na 1Marguerite na 2

Naschrift:

In juni 2010 werd Marguérite verkozen tot Cambridge Afslanker van het jaar 2010. Eind november vertegenwoordigde zij Nederland tijdens de Internationale Cambridge Afslanker van het jaar verkiezing in Engeland.